Tachykardia — kiedy tętno powyżej 100 uderzeń na minutę wymaga diagnostyki

O tachykardii mówimy wtedy, gdy serce wykonuje ponad 100 skurczów na minutę. Jak tłumaczy lek. Mateusz Lewandowski z Centralnego Szpitala Klinicznego WUM, sam przyspieszony rytm nie przesądza jeszcze o chorobie — decyduje okoliczność, w jakiej się pojawia.

Podczas wysiłku fizycznego czy silnych emocji szybsze tętno jest reakcją pożądaną i w pełni prawidłową.

— W niektórych sytuacjach szybkie bicie serca jest całkowicie prawidłową i wskazaną reakcją ustroju. W przypadku wysiłku fizycznego, czy stresu emocjonalnego, serce przyspiesza, pompując szybciej krew i zapewniając jej lepszą perfuzję do tkanek i narządów — wyjaśnia lek. Mateusz Lewandowski.

Kiedy przyspieszony rytm sygnalizuje chorobę

Inaczej wygląda sytuacja, gdy serce przyspiesza bez związku z ruchem czy stresem. Lekarz wymienia szereg stanów, w których organizm w ten sposób próbuje nadrobić inne zaburzenia.

— W niektórych stanach patologicznych również obserwuje się przyspieszenie rytmu serca. Są to m.in. gorączka, niskie ciśnienie krwi, niedokrwistość, niewydolność serca, nadczynność tarczycy czy działanie niektórych leków — mówi ekspert.

Osobną grupę stanowi nieadekwatna tachykardia zatokowa, związana z zaburzoną regulacją autonomiczną pracy serca.

— Najczęściej schorzenie to obserwuje się u kobiet w średnim wieku. Objawia się zbyt szybkim rytmem serca, który ma prawidłowy punkt wyjścia, czyli węzeł zatokowo-przedsionkowy. Istnieje natomiast wiele arytmii, w których punkt wyjścia impulsów nerwowych stymulujących skurcz serca jest zupełnie inny lub istnieje kilka takich punktów. Pacjenci odczuwają zwykle tego typu arytmie jako nierówne bicie serca, kołatanie. Mogą towarzyszyć im duszność, ból w klatce piersiowej, a także omdlenia — podkreśla lekarz.

Jakie badania wykonać

Utrzymujące się przyspieszone tętno jest wskazaniem do diagnostyki. Punktem wyjścia pozostaje wizyta u lekarza pierwszego kontaktu.

— W celu weryfikacji przyczyny dolegliwości, które pan zgłasza, konieczne jest przede wszystkim zgłoszenie się do lekarza pierwszego kontaktu i wykonanie badań laboratoryjnych, takich jak morfologia krwi, elektrolity, parametry nerkowe i wątrobowe, hormony tarczycy, NT-pro-BNP (wskaźnik niewydolności serca) — zaznacza lek. Lewandowski.

Zaburzenia rytmu rozpoznaje się na podstawie EKG. Badanie można wykonać także w wersji holterowskiej, czyli jako 24-godzinny zapis pracy serca.

Leczenie zależy od przyczyny

Gdy tachykardia wynika z choroby podstawowej, jej wyleczenie zwykle przywraca prawidłowy rytm. W pozostałych przypadkach stosuje się leki zwalniające pracę serca — najczęściej beta-blokery, rzadziej iwabradynę. Przy tachyarytmiach niezatokowych postępowanie dobiera się indywidualnie, zależnie od rodzaju arytmii i stanu pacjenta.